a przecież to takie ważne. Nasz mody brał udział w przedstawieniu z okazji Dnia Dziadka i Babci. Nauczyliśmy się wierszyka , wystroiliśmy jak na prawdziwego faceta przystało i poszedł zawojować świat. Wielką pokusą okazały się stojące na stołach ciasteczka. Dopóki pani Ani stała za nim i trzymała jego ręce, wszystko było pod kontrolą. Musiała jednak oddalić się na chwilkę a “chwila” to dla Grześka jak 14-dniowy turnus w czasie którego można robić co się tylko zamarzy. Tak więc ciastka zostały zdobyte z radością równą zdobyciu Korony Ziemi Niedługo spotkam się z wychowawczynią Grzesia. Czekam na to w napięciu. Chciałabym usłyszeć, że daje sobie radę, że jest dobrze. Dałoby mi to poczucie że nie zmarnowaliśmy czasu.

Wpis utworzony w Wtorek, 26 styczeń, 2010 o godzinie 21:24. You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.