Archive for wrzesień, 2009

Ok. Przyznaję. Nie jestem idealną mamą, ani terapeutką własnego dziecka. Nie zawsze dom lśni czystością, z szafy wypadają niewyprasowane rzeczy a sterta prania czeka na włożenie do pralki. Tak, bywam zmęczona. Po pracy jadę po Grzesia, aby wywiązać się z danego słowa o odbieraniu go do 13.30. Potem zazwyczaj pędzimy na jakieś zajęcia. A to SI, a to terapia zajęciowa, a to wczesne wspomaganie. W domu trzeba ogarnąć Wszechświat i chwilę odetchnąć. Uczę się wciąż odpoczynku podczas sprzątania. Różnie to wychodzi, ale wciąż się doskonalę Można coś ugotować. Albo poprasować. Nie, prasowanie na wieczór. Można połączyć z oglądaniem filmu. Acha, jeszcze ćwiczenia Grześka z programu do wykonania w domu. I wskazówki terapeutów. Jest już około 20. Młody do kapieli. Czas usypiania-biegania. Potem można zająć się resztą tzn. tym, czego jeszcze się nie zrobiło. Może laminowanie? Może wycinanie? A i przygotowanie do pracy na kolejny dzień. Wtedy właśnie przypominam sobie, że mam jeszcze jedno dziecko i ono też mnie potrzebuje, a ja juz nie mam na nic siły. I w tym pędzie tak mi przykro, że nie ogaraniam wszystkiego, że nie mam siły i ochoty. Kładę się z poczuciem winy, że nie dałam rady po raz kolejny. A przecież nie jestem sama. Zawsze mam obok siebie kogoś, kto mnie wspiera.  Oboje wiemy, ile czasu poświęcamy Grzesiowi. To często pod niego układamy plan dnia, tygodnia, wyjazdów. Pracujemy z nim każdego dnia, bijemy się z myślami, czy właściwie podejmujemy decyzje. I wystarczy jeden moment, gdy ktoś podda pod wątpliwość pobyt Grzesia w oddziale integracyjnym i podsumuje zajęcia ” to dzięki Bogu pamięta” lub “czasowniki leżą” a ja mam wrażenie, jakbym nic nie zrobiła, jakby cały czas Grzesiek siedział przed telewizorem, jakby był sam ze sobą a nie z nami. Kilka słów i mój optymizm zniknął zbyt szybko. Czy można oceniać naszą pracę przez pryzmat jednego 45 minutowego zajęcia??? Dlaczego tak łatwo przychodzi komuś zniszczenie naszej samooceny? A za godzinę spotkanie Grupy Wsparcia. Po się wspierać, skoro w kilka minut można zniszczyć coś, co budowało się kilka miesięcy?  Kilka słów i poczułam się jak kobieta, która zaniedbuje własne dziecko. A przecież to nieprawda! Ok. Przyznaję, nie jestem idealna. Źle mi z tym.

Jesień 2004

Witajcie, uwalniamy książki dla dzieci , srebrną biżuterię oraz muzykę w postaci pły cd. Zapraszamy

http://www.allegro.pl/show_user_auctions.php?uid=1723800

http://www.allegro.pl/item753598568_kraina_filcu_aukcja_charytatywna_dla_grzesia.html  wełna dla filcujących

Wymieciony

Przeleciał weekend. Nie wiadomo kiedy. Niedziela minęła nad laminarką i nożyczkami, bo tyle dni juz czekały na dokończenie pracy, że nie mogłam im odmówić. Gdyby mogły przypomnieć, nie musiałyby czekać Zakończyliśmy gromadzenie pomocy do kolejnego programu dla Grzesia. Rysowanie, wyszukiwanie, laminowanie, segregowanie trwają w nieskończoność. Udało się. Od poniedziałku startujemy z kolejnymi zadaniami. Z każdym programem są coraz trudniejsze edukacyjnie, wymagają większego nakładu czasu. Kiedy przypomnę sobie od czego zaczynaliśmy prawie 3 lata temu, to sama chciałabym do siebie powiedzieć: to kawał dobrej roboty, Aga Mam świadomość, ile jeszcze przed nami, ale lubię być czasami sama dla siebie akumulatorem. Nie po raz pierwszy zauważam, że wybieganie zbyt daleko w przyszłość mnie wypala. Myślę nad tym co będzie jutro, pojutrze, za rok. Reszta to wielka niespodzianka. Lubię, gdy są miłe.