Rok rozliczeniowy z Urzędami Skarbowymi zakończył się z ostatnim dniem kwietnia. To nasz pierwszy raz, kiedy prosiliśmy o pomoc w zbieraniu funduszy z 1%. Niby takie proste. Piszesz email do znajomych, a oni z radością wysyłają Ci swoje pieniądze. Niby lepiej dać je potrzebującemu dziecku niż urzędom, które wstawią sobie kolejny laptop, którego praca i tak nie przyspieszy załatwienia naszych spraw, a jednak nie takie proste. Trzeba wysłać sygnał do ludzi, którzy nie wiedzą o Twoim problemie, bo się z nim nie obnosisz. Do nieznajomych, którzy postrzegają Cię jako kobietę, która “da sobie radę w każdej sytuacji”. Do ludzi, którzy nie rozumieją naszego problemu, bo autyzm = niewłaściwe wychowanie. Myślisz sobie : “przecież autyzm, to nie choroba śmiertelna; Grzesiek nie potrzebuje aż tak tych pieniędzy; to wstyd wyciagać rękę; przecież pracujemy; powinniśmy bardziej oszczędzać itp”. Potem porzucasz pomysł wysyłania jakichkolwiek próśb. Kolejny etap następuje, gdy przychodzą ferie i wakacje. Tyle rodzin nie wyjeżdża nigdzie. Tyle dzieci nie chodzi do kina. Nie musimy przecież wychodzić w sobote na lody. Można iść do lasu. Ale ile razy można chodzic do lasu i omijać budkę z lodami! Ile dni, lat można poświęcać tylko choremu dziecku? Jak długo damy radę się nie wypalić? Przecież to właśnie dziecko nie jest jedynym w rodzinie. Nie możemy udawać. Życie płynie, lody są do lizania, piękne miejsca do oglądania, narty do jeżdżenia…Trzeba żyć, ale żeby żyć trzeba mieć wokół siebie ludzi, którzy pomogą takiej rodzinie jak my nie zwariować. Trzeba mieć przyjaciół, którzy wyciagna na kawę i ciasto upieką. Trzeba trafić na ludzi, którzy powiedzą innym ludziom o takich ludziach jak my. Trzeba trafić w wirtualnym świecie na tych, którzy zawsze odpowiedzą na email, telefon, sms, poradzą, podpowiedzą i nie będą oceniać. Trzeba wpaść na wariacki pomysł, by zadręczać dziewczyny mające i tak zajęte ręce szydełkami, klejem, nożyczkami (………………….. tu wpisz właściwe sobie narzędzia) i zainteresować je pomocą dla Grzesia. Czas płynie szybko. Sami to wiecie. I tak z kwietnia robi sie maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik…a na koncie nie ma nadal kwoty, która można by pokryć wydatki na pomoce, terapię, szkolenia. Na forach wrze, bo ludzie nie maja pieniędzy na terapię i muszą brac kolejne kredyty, których nie mają z czego spłacić. Na forach wrze, bo zbliżają się terminy turnusów, których koszt to 4.000zł, a na kontach dzieci nie ma ani złotówki. Jeśli rozumiecie rozgorzyczenie, wściekłość, bezsilność rodzicó, to nie czytajcie dalej. Zrozumieliście to, co czujemy. Jeśli jednak należycie do tych osób, które uważają, że trwonimy powierzone nam pieniądze szybko wyjaśnię na czym polega niemożność wykonania tego ruchu. Kiedy tylko pieniądze trafią na konto fundacji stają się dla nas środkami dostępnymi do dyspozycji,ale pod pewnymi obostrzeniami. Muszą być wydane zgodnie z celami zawartymi w statucie fundacji - to raz. Najpierw to my musimy wyłozyc pieniadze z własnej kieszeni, aby starać sie o refundację. Nie wszystkie wydatki są pokrywane. Nie mogę zatrudnic do pomocy terapeuty, jesli ten nie prowadzi działalności jesli chcę otrzymac zwrot. Musze mieć fakturę wystawioną na fundację z opisem oraz przeznaczeniem na Grzesia. Przykład? Prosze bardzo. Kupiliśmy projektor do wyświetlania wzorów graficznych na suficie lub ścianie. Można dokupić wkłady olejowe, które rzucaja piękne kolorowe smugi. Niestety drogi to sprzęt. Aż tu info od K., że są takie w Tchibo! Kupiliśmy, pomimo adnotacji, że nie będą wystawiane faktury. Ryzyk-fizyk. Minął ponad miesiąc a tu email, że mogą wystawić! Lubię takie informacje zwłaszcza, że projektor był dostępny na stronie internetowej kilkanaście minut. Ilu jednak terapeutów może czekać w nieskończoność na należną im wypłatę? Ilu rzeczy powinniśmy sobie odmawiać w trakcie roku? I tak przeszedł listopad. Policzmy wspólnie. Od kwietnia do listopada minęły : 1, 2,3,4,5,6. Tak 6 miesięcy, czyli PÓŁ ROKU!!! pół roku księgowania wpłat z 1%, bo Ministerstwo Finansów poprosiło Urzędy o listy wpłat, by je gdzieś tam odnotować. Potem listy poszły do Fundacji, ale narobiono mnóstwo błędów, których odkręcanie trwało, trwało, trwało. I tak dopadł nas koniec roku. Trzeba mieć w sobie całe może cierpliwości, albo umieć zapomnieć o tym, na co czekamy, bo wtedy nagłe pojawienie się tego staje się niespodzianką 
Oświadczam wszem i wobec, że dzisiaj odnotowalismy wpływ pieniędzy z 1%! Niestety jest to lista zbiorcza. Nie wiemy kto, skad, ile. Mimo wszystko dziękujemy każdemu z osobma alfabetycznie :), wg wieku, w kolejności alfabetycznej miast, wg zasobności portfela Wszystkim, którzy pamiętali o nas i stali się sponsorami Grzesia. To zobowiązuje.
Dziękujemy za każdą złotówkę, jaka oddaliście w nasze ręce. Niech nasz uśmiechnięty Grześ będzie gwarancją dobrego wydatku każdej złotówki. W podziękowaniu zapraszamy Was na :
kawę
lampkę wina
słodkości
wyprawę w nieznane (może Santorini?
i co się Wam żywnie podoba!
Dziękujemy, że jesteście z nami. Pamiętajcie o nas w grudniu, styczniu, lutym, marcu, gdy będziecie sporządzać swoją korespondencję do Urzędów Skarbowych
